„Mnich, ale nie cichy braciszek.
Modli się – ale nie z pokorą.
Mgła siwa się nad nim kołysze,
Wiatr pod nim ugina bory.
Ku słońcu, ku niebu twarz wznosi.
Trwać śmiało i wytrwać obronnie –
prostą naukę głosi
kamienny w Tatrach zakonnik”

 

Jesienią wdrapać się na Grzesia ... – w Tatrach Zachodnich 

Kiedy odchodzi człowiek – łzy bólu nie ugaszą żalu,
w czarnym kręgu, złączeni myślą, idziemy na ostatni spacer...
 

Jak dzień powitać, który smrekiem do chmur odrósł?
- Holale, halom kolędować o pułap nieba...
... Jeszcze jeden krok, a głową zawadzę o księżyc.
 

Stary Giewont na Tatr przedniej straży
Głową trąca o lecące chmury -
Czasem uśmiech przemknie mu po twarzy,
Czasem brwi swe namarszczy ponury
I jak olbrzym w poszczerbionej zbroi
Nad kołyską ludzkich dzieci stoi.